Mar
İşte bir simülasyon daha.. Firmalar aralarında anlaşıyorlar galiba, bazen aylarca tek bir oyun bile gelmez bazen de sürüsüne bereket piyasa simülasyon kaynar. Şu sıralar epey bir oyun var ortalıkta, ama hemen hepsi “son model” uçakları konu edinmekte. Bu ahval ve şerait içerisinde, B-17′den çok da umutlu değildim açıkçası. Dogfight’a giremiyorsanız 2. Dünya Savaşı konulu bir simülasyon oyunundan ne gibi bir zevk alabilirsiniz ki? Ama alıyormuşsunuz..
B-17′leri hemen herkes bilir, simülasyon manyağı olmasanız bile filmlerde falan muhakkak görmüşsünüzdür. “Uçan kale” namıyla maruf dev bombardıman uçakları.. Bunların pilotu olmaktan çok makineli tüfek yuvalarındaki bir asker olmanın daha ilginç olacağını düşünmüşümdür hep. Özellikle bu uçan devin tam altındaki küre şeklindeki tüfek yuvasında! İzlediniz mi bilmem ama Amazing Stories’de Spielberg’ün yönettiği kısa bir film vardı, bu yuvalardan birinde sıkışıp kalan ve iniş takımları açılmadığı için iniş sırasında parçalanacak bir askerin hikayesi anlatılıyordu. Biraz da beni çok etkileyen o filmin hatırına, “format istiyoom!” diye böğüren hard diskimin bir köşesine sokuşturmak suretiyle yükledim B-17′yi..
Yükleme sırasında kısacık bir de hikaye anlatılıyor; B-17′lerde görevli ve ağır bir şekilde yaralandıktan sonra tekrar görevinin başına dönen bir askerin hikayesi. Sizi gaza getirmesi muhtemel cümle hikayenin sonunda söyleniyor: Bu devler ne kadar hasar görürlerse görsünler her zaman eve dönmeyi başardılar! Bakalım biz de dönecek miyiz diye çift tıklıyoruz oyuna, zart diye cd bulunamadı diyor. Ama tam Alman’ına da Japon’una da Türkün gücünü gösterecekken bu ne şimdi? B-17′nin Türkiye’ye orijinal olarak gelmesi gibi bir şey söz konusu olmadığı için o sorunu da bir şekilde halledip geçiyoruz oyuna..
Hmm, arayüz biraz ilkel gözüküyor. Bu tarz arayüzlerden 101: Airborne in Normandy’den beri nefret ediyorum. Çok hantal ve kaba duruyorlar, tamam bu ciddi bir simülasyon ve fakat askerde değiliz ki.. Arayüzün “hazrol!” dermiş gibi bir hali var, ama ben tecilliyim komtanım kusura bakmayın. Çok mu zor biraz daha göze hitap eden bir menü hazırlamak?
Görevlere bakalım neler varmış.. Eveet, bir adet campaign’imiz bulunuyor. Sonrasında tarihi görevler ve eğitim görevleri var. B-17′leri uçurmanın boru olmadığını düşündüğümden, tıklıyorum eğitim görevine. Yine aynı ruhsuz görev menüsü, amacımın pistte tam bir tur atıp bitişinde flaplarımı açmamı emrediyor bana. Yerdeyken niye flap açıyorum ki gibi tuhaf bir ruh haliyle giriyorum göreve. Nispeten kısa bir yüklemenin ardından görev başlıyor, kokpitin içindeyim ve bana “hangi tuşa basılınca ne olacağını” söyleyen sesi bekliyorum. Onbeş dakika falan monitöre baktıktan sonra öyle bir sesin olmadığı ve olmayacağı anlaşılıyor, el yordamıyla tuşları öğrenmeye çalışıyorum. “Aha bu motorları çalıştırıyomuş” şeklinde bir cümle kurmama neden olan tuşu bulduktan sadece iki saniye sonra sağ kanattan göaarç şeklinde bir ses geliyor, nasıl becerdiysem kanadı piste çarpıp parçalamışım. Hemen görev sonrası ekran çıkıyor, askerliği yaktık anasını satayım şeklinde paranoyak düşünceler arasındayken her şeyi kendi kendime öğreneceksem göreve training adını vermenin nedeni ne demeyi de ihmal etmiyorum.. Aynı salaklık Steel Beasts’de de vardı, herkes 105 tuşun hepsini de bilerek geçmiyor monitör karşısına, bu ciddi simülasyonculara hitap eden bir oyun ve bu sebeple training’e yardımcı bir şey koymadık denebilir ve fakat madem öyle niye ayrıca training görevleri var? Ben her tuşu merak ettiğimde Esc’e basıp controls menüsüne girmek zorunda mıyım? Ayrıca bu oyun benim joystick’imi niye tanımıyor? Başlarım uçan kalenize de bombardımanınıza da gibi psikopat düşüncelerle oyundan derhal çıkıp uninstall yapıyorum, o gereksiz yere kapladığı yer bana başka oyunlar için lazım.
